
Árvakr
OWR-va-kur [ˈaurvakʏr̥] nútímaíslenska: Árvakur ? framburður: drög
Árvakr
hestur · dýr
„Sá sem vaknar árla“, annar tveggja hesta sem draga kerru sólarinnar; belgir undir bógum þeirra kæla þá.
Mímir: gervigreindardrög · óyfirfarið
Helstu atriði
- Hver
- Annar af tveimur hestum sólarinnar, ásamt Alsvinni. Goðin létu Sól, dóttur Mundilfara, aka þeim Gylfaginning 11, Grímnismál 37
Alsviðr
Sól
Mundilfari - Þekkt fyrir
- Goðin settu tvo vindbelgi undir bóga þeirra til að kæla þá; í sumum heimildum heitir það ísarnkol, „járnsvali“ Gylfaginning 11, Grímnismál 37
- Þekkt fyrir
- Í Sigrdrífumálum segir að rúnir hafi verið ristar á eyra Árvakurs Sigrdrífumál 15
- Kemur fyrir í
- Hestaheitaþulu Skáldskaparmála, þar sem endurtekið er að Árvakur og Alsvinnur dragi sólina Skáldskaparmál 72
Alsviðr
Lestu sjálf(ur)
- Gylfaginning 11 — Stolt börn Mundilfara og hestar sólarinnar.
- Grímnismál 37 — Hestar sólarinnar í vísu Óðins.
- Sigrdrífumál 15 — Staðir þar sem rúnir voru ristar, þar á meðal eyra Árvakurs.
Sagan í stuttu máli
Árvakur („sá sem vaknar snemma“) er annar tveggja hesta sem draga kerru sólarinnar; hinn er Alsvinnur. Í 11. kafla Gylfaginningar segir að goðin hafi sett Sól, dóttur Mundilfara, til að keyra þá, með vindbelgi undir bógum til að kæla þá; Grímnismál 37 draga upp sömu mynd í bundnu máli. Í Sigrdrífumálum 15 er sagt að rúnir séu ristar á eyra Árvakurs, og hesturinn er nefndur aftur í hestatalinu í 72. kafla Skáldskaparmála.
Samantekt: gervigreindardrög · óyfirfarið
