
Grani
GRAH-ni [ˈkraːnɪ] ? framburður: drög
Grani
hestur · dýr
Hestur Sigurðar, sem bar gull Fáfnis og drap höfði í gras þegar húsbóndi hans var veginn.
Mímir: gervigreindardrög · óyfirfarið
Helstu atriði
- Hver
- Hestur Sigurðar, valinn úr stóði Hjálpreks konungs Reginsmál 1, Skáldskaparmál 72
Sigurðr Fáfnisbani
Hjálprekr - Gripir
- Gull Fáfnis, og því er gull kallað „byrður Grana“ Skáldskaparmál 47, Fáfnismál 7
Fáfnir
Sigurðr Fáfnisbani - Þekkt fyrir
- Hann vildi engan bera nema Sigurð, og því reið Sigurður honum gegnum eldinn til Brynhildar í líki Gunnars Skáldskaparmál 48
Brynhildr Buðladóttir
Gunnarr Gjúkason - Þekkt fyrir
- Eftir dauða Sigurðar kom Grani hlaupandi heim án hans og drap höfði í gras þegar Guðrún talaði til hans Guðrúnarkviða in forna (Guðrúnarkviða II) 4, Guðrúnarkviða in forna (Guðrúnarkviða II) 5
Guðrún Gjúkadóttir
Lestu sjálf(ur)
- Skáldskaparmál 48 — Grani vill ekki bera Gunnar gegnum logana.
- Guðrúnarkviða in forna (Guðrúnarkviða II) 5 — Guðrún spyr hinn syrgjandi hest.
Í sögunum
Sagan í stuttu máli
Grani er hestur Sigurðar. Í lausamáli Reginsmála velur Sigurður hann úr stóði Hjálpreks konungs; Völsunga saga bætir við að hann hafi verið kominn af Sleipni.
Grani ber fjársjóðinn úr bæli Fáfnis (Skáldskaparmál, 47. kafli, lausamál Fáfnismála, Grípisspá 13) og því er gull kallað „byrður Grana“ (Skáldskaparmál, 47., 56. og 57. kafli; Háttatal). Hann einn fæst til að bera Sigurð gegnum eldinn umhverfis sal Brynhildar þegar Sigurður ríður í líki Gunnars (Skáldskaparmál, 48. kafli; Sigurðarkviða hin meiri 2). Eftir morðið kemur hann aftur mannlaus og drúpir höfði af harmi (Guðrúnarkviða II 4-5). Hann kemur einnig fyrir í hestaheitum („Sigurður reið Grana“, Skáldskaparmál, 72. kafli). Á tveimur stöðum í Skáldskaparmálum er hins vegar átt við skáld að nafni Grani; vera má að nafnaskráin rugli þeim saman.
Samantekt: gervigreindardrög · óyfirfarið
