
Hyndla
HIN-la [ˈhɪnla] ? framburður: drög
Hyndla
jötunn
Gýgur sem býr í helli; Freyja vekur hana til að rekja ætt ungs manns og hún hæðir Freyju allan tímann.
Mímir: gervigreindardrög · óyfirfarið
Helstu atriði
- Heimkynni
- Hellir. Freyja vekur hana og kallar hana „systur“. Hyndluljóð 1
Freyja - Reiðskjóti
- Úlfur; Freyja biður hana að láta hann renna við hlið galtar síns. Hyndluljóð 5
Freyja - Þekkt fyrir
- Hún rekur ætt Óttars, skjólstæðings Freyju, og lýkur máli sínu svo: „Allt er það ætt þín, Óttar heimski!“ Hyndluljóð 12, Hyndluljóð 28
Óttarr - Þekkt fyrir
- Hún hæðir Freyju: segir að gölturinn sem Freyja ríður sé Óttar, elskhugi hennar, og að hún hlaupi um á nóttunni eins og geitin Heiðrún meðal hafra. Hyndluljóð 6, Hyndluljóð 30, Hyndluljóð 31
Freyja
Óttarr - Þekkt fyrir
- Freyja biður um minnisöl handa Óttari og hótar að slá eldi um hana. Hyndla svarar að Freyja skuli færa honum bjór blandaðan eitri. Freyja segir að bölbænin muni engu ráða. Hyndluljóð 29, Hyndluljóð 32, Hyndluljóð 33, Hyndluljóð 34
Freyja
Óttarr
Lestu sjálf(ur)
- Hyndluljóð 1 — Freyja vekur gýgina í rökkrinu.
- Hyndluljóð 6 — Hyndla sér hver gölturinn er í raun.
- Hyndluljóð 33 — Eldur og eitruð gjöf.
Í sögunum
Sagan í stuttu máli
Hyndla („lítil tík“) er jötunkonan í Hyndluljóðum, sem býr í helli og ríður úlfi. Freyja vekur hana, kallar hana „systur“ og biður hana að ríða með sér til Valhallar (1. erindi) og láta einn úlfa sinna hlaupa við hlið galtar Freyju (5).
Hyndla hæðist að Freyju fyrir að ferðast með elskhuga sínum Óttari í galtarlíki (Freyja neitar því, 7. erindi), en rekur síðan ætt Óttars í löngu máli (frá 12. erindi), um hinar miklu ættir fornsagnanna og áfram til goða og jötna (30, 33, sá hluti sem oft er nefndur Völuspá hin skamma). Að lokum er hún ófús að gefa Óttari minnisölið og smánar Freyju; þegar Freyja hótar að slá um hana eldi lætur hún það af hendi, en með bölbæn.
Samantekt: gervigreindardrög · óyfirfarið
