
Menja
MEN-ya [ˈmɛnja] ? framburður: drög
Menja
jötunn
Förunautur Fenju við kvörnina Grótta, sem söng við mölunina, fyrst konungi frið, síðan feigð.
Mímir: gervigreindardrög · óyfirfarið
Helstu atriði
- Hver
- Kona af jötnaætt, kölluð ásamt Fenju „framvísar“ og „máttkar meyjar“, haldið í ánauð. Skáldskaparmál 52, Gróttasöngr 1, Gróttasöngr 9
Fenja - Þekkt fyrir
- Fróði konungur keypti hana ásamt Fenju af Fjölni konungi í Svíþjóð, því að þær eru miklar og sterkar. Skáldskaparmál 52
Fróði
Fjölnir
Fenja - Þekkt fyrir
- Í Gróttasöng er það Menja sem hefur kvarnarsönginn og óskar Fróða auðs og friðar þar sem enginn grandar öðrum. Gróttasöngr 4, Gróttasöngr 5, Gróttasöngr 6
Fróði - Örlög
- Ásamt Fenju malar hún her á hendur Fróða; sækonungurinn Mýsingur tekur þær og lætur þær mala salt uns skip hans sekkur. Skáldskaparmál 52
Mýsingr
Fenja
Grótti - Þekkt fyrir
- Í Sigurðarkviðu er gull kallað „Menju góð“, auður Menju. Sigurðarkviða in skamma 52
Lestu sjálf(ur)
- Gróttasöngr 5 — Kvarnarsöngur Menju um frið.
- Gróttasöngr 19 — Söngurinn snýst við: eldur og her eru í vændum.
- Gróttasöngr 23 — Kvörnin brotnar í tvennt.
Í sögunum
Sagan í stuttu máli
Menja er jötunmær sem Fróði Danakonungur kaupir sem ambátt, ásamt Fenju, við hirð Fjölnis konungs í Svíþjóð og setur til að snúa töfrakvörninni Grótta, sem malar hvað sem eigandi hennar biður um (52. kafli Skáldskaparmála; lausa málið á undan Gróttasöng). Fróði ann þeim engrar hvíldar, og því mala þær her á hendur honum: sækonungurinn Mýsingur drepur Fróða, tekur kvörnina og konurnar og lætur þær mala salt þar til skip hans sekkur, og af því er sjórinn saltur.
Vinnusöngur þeirra er Gróttasöngur, þar sem þær minnast jötnaættar sinnar og herskárrar fortíðar (1, 4). Gull er því kallað mjöl Fróða, og fjársjóður Menju kemur fyrir sem gullkenning í Sigurðarkviðu hinni skömmu (52).
Samantekt: gervigreindardrög · óyfirfarið
