
Niflungar
NIP-loong-gar [ˈnɪpluŋkar̥] ? framburður: drög
Niflungs
þjóð
Annað nafn á sonum Gjúka og frændum þeirra; Gunnar sagði að Rín skyldi geyma gull þeirra.
Mímir: gervigreindardrög · óyfirfarið
Helstu atriði
- Hver
- Snorri segir að synir Gjúka, Gunnar og Högni, hafi einnig verið kallaðir Niflungar; því er gull kallað Niflunga skattur Skáldskaparmál 48, Skáldskaparmál 50
Gunnarr Gjúkason
Högni
Gjúkungar - Ætt
- Snorri rekur Niflunga til Nefis, sonar Hálfdanar; Gjúki var af Niflungaætt Skáldskaparmál 80
Gjúki - Þekkt fyrir
- Í Atlakviðu segir Gunnar, sá síðasti sem veit hvar fjársjóður Niflunga er fólginn, að Rín skuli ráða honum fremur en að hann skíni á höndum Húna Atlakviða 26, Atlakviða 27
RínHúnar - Þekkt fyrir
- Atlamál: menn sögðu að Niflungar hefðu, meðan þeir lifðu, barist hart með sverðum sínum og klofið brynjur og hjálma Atlamál in grænlenzku 52
Lestu sjálf(ur)
- Atlakviða 27 — Gunnar: Rín skal geyma gull Niflunga.
- Atlamál in grænlenzku 52 — Síðasti bardagi Niflunga.
- Skáldskaparmál 50 — Hvers vegna gull er kallað Niflunga skattur.
Í sögunum
Sagan í stuttu máli
Niflungar (Hniflungar) eru konungsætt Gjúka, fyrst og fremst Gunnar og Högni, og í víðari merkingu þjóð þeirra og fjársjóður; nafnið samsvarar hinu þýska Nibelungen. Í 80. kafla Skáldskaparmála eru þeir raktir til Nefis, eins af sonum Hálfdanar gamla.
Heitið á einkum heima í sögunni um fall þeirra við hirð Atla. Í Atlakviðu neitar Gunnar, sem einn er eftir þeirra sem vita hvar „hodd Niflunga“ er fólgin, að segja til þess og lýsir því yfir að Rín skuli geyma gullið (26.-27. erindi); Snorri bætir því við að bræðurnir hafi sökkt gulli Fáfnis í Rín áður en þeir lögðu af stað og að það hafi aldrei fundist, og að Guðrún hafi haldið erfi Niflunga áður en hún drap Atla (Skáldskaparmál, 50. kafli). Í Atlamálum 52 er síðasta orrusta þeirra lofuð. Kvæðin nota nafnið einnig lauslega: í Helgakviðu Hundingsbana I 48 er það haft um syni Granmars og í Guðrúnarhvöt 12 um syni Guðrúnar og Atla.
Samantekt: gervigreindardrög · óyfirfarið
