Opin Edda samhliða útgáfa í vinnslu

Alvís og dóttir Þórs

Dvergur kom til að sækja brúðina sem honum hafði verið heitið. Faðir hennar, Þór, lét hann svara spurningum þangað til sólin kom upp.

Mímir: gervigreindardrög · óyfirfarið

  1. Dvergurinn Alvís kom, búinn til brúðkaups: nú skyldi breiða á bekkina, og brúðurin skyldi fara heim með honum þegar í stað. Öllum myndi þykja ráðahagnum flýtt, sagði hann, en heima yrði engin hvíld tekin. Alvíssmál 1
  2. Þór virti hann fyrir sér. Hvað var hann eiginlega? Hví var hann svo fölur um nasirnar; hafði hann verið um nóttina hjá líki? „Þursa líki þykir mér á þér vera“, sagði Þór, og ekki væri hann borinn til brúðarinnar. Alvíssmál 2
  3. Alvís sagði til nafns. Hann byggi niðri í jörðinni og ætti sér bústað undir steini, og væri kominn til að hitta „vagnstjórann“. Enginn skyldi rjúfa föst heit, sagði hann. Þór kvaðst mundu rjúfa þau: sem faðir réði hann mestu um brúðina, og hann hefði ekki verið heima þegar henni var heitið. Alvíssmál 3, Alvíssmál 4
  4. Hver var þessi maður, spurði Alvís, flækingur sem fáir myndu þekkja, að hann gerði tilkall til hinnar fögru meyjar? Þór svaraði að hann væri Vingþór, sem víða hefði farið, sonur Síðgrana; án hans samþykkis fengi Alvís hana ekki. Alvíssmál 5, Alvíssmál 6
  5. Alvís vildi fá það samþykki sem fyrst: hann vildi heldur eiga „hina mjallhvítu mey“ en vera án hennar. Þór féllst á að dvergnum yrði ekki synjað um ástir meyjarinnar ef hann gæti sagt honum allt sem hann vildi vita úr hverjum heimi. Alvíssmál 7, Alvíssmál 8
  6. Þór spurði því og Alvís svaraði: hvað heitir jörðin í hverjum heimi? Með mönnum heitir hún „jörð“, með ásum „fold“, vanir kalla hana „vega“, jötnar „ígræna“, álfar „gróandi“. Himinninn heitir „himinn“ með mönnum, en dvergar kalla hann „drjúpan sal“. Alvíssmál 9, Alvíssmál 10, Alvíssmál 11, Alvíssmál 12
  7. Spurningarnar héldu áfram: tunglið, sólin, skýin, vindurinn, lognið, sjórinn, eldurinn, viðurinn, nóttin, sáðið og ölið, þrettán hlutir alls, hver með sitt nafn hjá mönnum, goðum, vönum, jötnum, álfum, dvergum eða hinum dauðu. Dvergar kalla sólina „Dvalins leika“; álfar kalla nóttina „svefngaman“; hjá Suttungs sonum heitir ölið „sumbl“. Alvíssmál 13, Alvíssmál 16, Alvíssmál 30, Alvíssmál 34
  8. Þá sagði Þór að hann hefði aldrei séð fleiri forn fræði í einu brjósti, en hann hefði beitt dverginn miklum vélum: „Dagurinn hefur náð þér, dvergur!“ Nú skein sólin inn í salinn. Þar lýkur kvæðinu. Alvíssmál 35

Þar sem heimildum ber ekki saman

Aðeins Alvíssmál segja þessa sögu; Snorri gerir það ekki. Kvæðið nefnir ekki brúðina og segir ekki hver hét henni. Snorri nefnir dóttur Þórs, Þrúði (s-c11-1), en tengir hana hvergi við Alvís. Kvæðið segir aðeins að dagurinn hafi náð dvergnum og sólin skíni inn í salinn; það segir ekki að hann verði að steini, eins og oft er bætt við í endursögnum. Í Helgakviðu Hjörvarðssonar er gýgi, sem haldið var á tali fram í dögun, sagt að hún muni standa sem steinn (hhv-s30).

Lestu sjálf(ur)

Hver koma við sögu

AlvíssÞórrVanirDvalinnSuttungr

Hvers vegna hér í röðinni: Engin heimild tímasetur söguna; henni er skipað meðal annarra funda Þórs við jötna og dverga til hægðarauka fyrir lesandann.

Segðu Hugin

Huginn ber hverja hugsun til ritstjóranna: hugmynd, villu sem þú tókst eftir eða eitthvað sem virkaði ekki.

Um hvað snýst þetta?

Sent með: slóð þessarar síðu og tungumál viðmótsins. Aðeins ritstjórarnir lesa skilaboðin.